پس از زندانیان

مرتضی کاظمیان

الف. ۳۹ زندانی سیاسی که ماه‌هاست در زندان‌های استبداد دینی محبوس‌اند، با شجاعت و آزادگی، بار دیگر پیش‌گام «مبارزه» شده‌اند.

الف-1. امضا‌کنندگان بیانیه‌ طیف‌های گوناگون سیاسی را در ایران امروز شامل می‌شوند؛ از دکتر محسن میردامادی، دبیر کل جبهه مشارکت تا محمد سیف‌زاده، عضو کانون مدافعان حقوق بشر؛ از مهندس بهزاد نبوی، عضو ارشد سازمان مجاهدین انقلاب تا دکتر علیرضا رجایی، عضو ارشد شورای فعالان ملی مذهبی؛ و از عیسی سحرخیز و کیوان صمیمی و عبدالله مومنی تا دیگر روزنامه‌نگاران و دانشجویان و فعالان سیاسی دموکراسی‌خواه و حقوق بشرطلب.

الف-2.زندانیان آزاده در بیانیه خود، بر نکات مهمی انگشت گذاشته‌اند؛ اما مرکز ثقل بحث آنان را می‌توان لزوم پیگیری مطالبات دموکراتیک جنبش سبز تا تحقق «حاکمیت ملی»، از کانال انتخاباتی آزاد، سالم و عادلانه، توصیف کرد. نکته‌ی مهم تاکید آنان بر دو پروژه‌ی اثباتی است: نخست عدم شرکت در انتخابات نمایشی و فرمایشی اسفندماه و کوشش برای آگاهی‌بخشی به شهروندان و رسواسازی این انتخابات مهندسی شده؛ و دیگر تداوم اعتراض‌های مدنی پس از کودتای انتخابات 1388 با تمرکز بر ضرورت آزادی رهبران جنبش سبز.

ب. زندانیان سیاسی امضاکننده‌ی بیانیه‌ی مهم اخیر، برخی چون دکتر مصطفی تاج‌زاده و دکتر احمد زیدآبادی، از همان نخستین شب اعلام نتایج، بازداشت شده و در حبس‌اند. دیگران نیز اندک اندک به آنان پیوسته‌اند و در این راه صبوری و استقامت نشان داده‌اند؛ از بهمن احمدی امویی تا عماد بهاور و از مهدی محمودیان تا امیر خرم.

آنان به قدر لازم هزینه پرداخته‌اند و بی‌شک در پی این بیانیه، هزینه‌های جدیدی را در اوین و رجایی شهر و دیگر زندان‌های نظام اقتدارگرا، متحمل خواهند شد. بازجویی و پرونده‌سازی‌ها و دادگاه‌های نمایشی جدید و صدور احکام جدید قضایی و تبعید، تنها گوشه‌ای از این هزینه‌هاست.

پ.حدود ۵ هفته بیشتر تا انتخابات مجلس نهم باقی نیست. تمامیت‌خواهان می‌کوشند با بسط ارعاب و تلاش برای سرکوب مشدد و بازداشت منتقدان و کنشگران مدنی، نمایش خود را بی‌دغدغه متحقق کنند. و این درحالی است که همان‌گونه که در بیانیه‌ی زندانیان سیاسی آمده، رهبران جنبش سبز نیز یک‌سال است چون خود آنان، غیرقانونی و ناجوانمردانه در حبس‌اند.

زندانیان سیاسی به‌درستی و دقت، از یک پروژه‌ و حرکت مشخص، دفاع کرده و آن را مورد تاکید قرار داده‌اند: گام نخست، تلاش برای اعتراض به وضع کنونی آقایان موسوی وکروبی و خانم رهنورد، و  آزادسازی رهبران جنبش سبز است.

اینک نوبت آزادی‌خواهان و دموکراسی‌جویان بیرون از زندان (اعم از داخل و خارج از کشور) است. هرکس به‌قدر وسع خود، به میزان امکانات و توانایی مانوری که دارد، و به اندازه‌ای که محیط پیرامونش اجازه می‌دهد، مخاطب بیانیه و درخواست زندانیان است. آزادگان محبوس حاکمیت دروغ و جهل و سرکوب، سبزهای داخل و خارج از کشور و تمامی مدافعان حقوق بشر در جهان را خطاب قرار داده‌اند.

آن شبکه‌های اجتماعی مورد تاکید میرحسین موسوی و آن روابط واجد اعتماد، در فضای مجازی و حقیقی، اینک مخاطب اصلی فراخوان زندانیان است. یکایک فعالان و اعضای این شبکه‌های اجتماعی، امکان‌های ارزشمند تبلور فراخوان زندانیان سیاسی‌اند.

خلاقیت و جسارت و کنش فعال هر ایرانی آزاده (در داخل مرزهای ایران و بیرون از آن) مددرسان موج جدید حرکت اعتراضی خواهد شد. کنش‌هایی که اگر –به‌ویژه در داخل کشور با رعایت حداکثر ملاحظات امنیتی و برآورد «هزینه-فایده»ی اقدام صورت گیرد- می‌تواند خونی تازه در رگ‌های جنبش اعتراضی ایران علیه سلطه‌ی نامشروع صاحبان «زر و زور و تزویر» باشد و شود. حرکتی که درپی «تغییر» وضع موجود است؛ وضعی که از وجه اقتصادی گرفته تا وجوه اجتماعی و فرهنگی و سیاسی، چنان ناگوار و نامطلوب است که هیچ خردمند و وطن‌دوست و آزاده‌ای آن را برنمی‌تابد و تداومش را در حق خود و دیگران، روا نمی‌بیند.

هیچ اقدام‌ی –هرچند کوچک- بی‌حاصل و نتیجه نیست؛ «فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ».